شارژ ایرانسل

فال حافظ

 

زیارتگه رندان

برسر تربت ما چون گذری همت خواه که زیارتگه رندان جهان خواهد بود  

 

 


 
درباره :چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست/ سخن شناس نه ای جان من خطا اینجاست/سرم به دنیی عقبی فرو نمیآید/ تبارک الله از این فتنه ها که در سر ماست/در اندرون من خسته دل ندانم کیست/ که من خموشم و او در فغان و در غوغاست.... ......................................... .................................................................. وبلاگ شماره 1 زیارتگه رندان ziaratgaherendan.persianblog.ir .................................................................. وبلاگ شماره 2 عکس های من لحظه های من http://ziaratgaherendan- myphotos.persianblog.ir/ ....................................................... ........... . کپی برداری از تمامی مطالب وبلاگ با ذکر منبع بلا مانع است .............................................................. پنهان شده ام! پشت شکلکی که میخندد :) .....................................................
پروفایل مدیر : لیلا ع

 

:: استخاره
:: جهنم افکار
:: بایگانی زندگی در متن
:: پر مرغان سعادت آبیست
:: شب های بی باران( بهار)
:: درجستوجوی معنی
:: تنها نوشته های یک دختر شاد
:: بخرش
:: جرعه ای شعر
:: آهی!گاهی
:: پاییز بارانی
:: تو را من چشم در راهم
:: بهاره رهنما
:: la mia vita
:: مکتب خونه
:: خانوم صفر و آقای یک
:: jasqwas
:: یک فنجان چای ( بهزاد منفرد)
:: وبلاگ تخصصی مهندس عمران
:: سعید فریادرس
:: دلکده ی دانشجویی
:: آری آغاز دوست داشتن است
:: چشم تو چشمه ی شرق
:: پرتال دز بیست
:: انجمن علمی مهندسی مکانیک
:: دنیای این روز های من
:: آموزشکده
:: Mechanic soft
:: پیانو( نیوشا جان)
:: زندگی امید موفقیت
:: GOD be with u dear
:: نقطه چین
:: شهر گرافیک
:: شبیه سازی, تحلیل و بهینه سازی مسائل دینامیکی
:: 'گالری
:: تک دختر
:: یک فنحان حرف دل
:: دوچشم پا برهنه
:: فـــــانـــ♥ــــوس
:: کتابنامه ی الکترونیک
:: میز آبی ( مریم عبدی)
:: دلداده
:: نا گفتنی های گفتنی
:: سکوت باران( مژگان صحرا گرد)
:: میچرخیم تا ببینیم
:: انجمن مهندسی خودرو
:: calientes es tu amor
:: اندیشه فولادوند
:: رمان
:: پندار شاد
:: شک های شبانه
:: پارس کلوپ
:: دیدگاه های یک مسافر ( طبیعت غریب)
:: جنس دوم( رنج زن)
:: چاوشی نیوز
:: گفتنی هایی که باید گفت

 

 

 



 
 


 

بهارانی نمی‌بینم

چه قدر زود گذشت!

داشتم پست های سال قبل و میدیدم چه قدر کم تعداد بودند! انگار  بچه که بودیم  یه سال خیلی بیشتر بود... حرفای گفتنی توش بیشتر بود! ... انگار 365 روز واسه ی خودش عمری بود مثل عرض خیابونا یا مثل حیاط خونه های قدیمی که وقتی کوچیکتر بودیم برامون وسعت بیشتری داشت! .. انگار هر چه بزرگ شدیم اونا کوچیک و کوچیک تر شد!

مثل دنیامون...برامون تنگ شدند!

حالا روزا به سرعت برق و باد میگذرند و  365 که سهله  4 تا 365 روزم که بره و بیاد برامون قدر یه چشم به هم زدن میگذره! به قول اون نویسنده هه انگاری یکی از بزرگترین اشتباهات بشر این بوده که ساعتا رو گرد ساختن!

این عقربه میچرخه و میچرخه باز میاد سر جای اولش و تو فکر میکنی که دوباره همه چیز از نو شروع میشه! به همین خاطر همیشه فکر میکنی یه فرصت دوباره تا چرخش بعدی هست !!!!

  زندگی‌هامون پر میشه از تکرار ..تکرار ..تکرار و... ای کاش که واقعاَ همه‌ی ساعتا شنی بودند!! همونجوی با همون دونه های سفت و سخت که انگار واسه پایین اومدن  دارن با هم میجنگن!

 نمیدونم چی  توی این تکرارا  گم کردم ! شاید خودم  رو !

 این که من کیم ؟ جلوی آینه از خودم می‌پرسم و فعلاً سکوت و تیم تاک ساعت تنها جوابمه!!!

نمیدونم چی انتظارم رو میکشه اما هر چی که هست تو این روزا به شدت آمادم واسه روبه رو شدن باش!

چون اومدم که ببرم...! 

 

همین. 

زمستان نیز رفت اما بهارانی نمی بینم

 بر این تکرار در تکرار پایانی نمی بینم

  

به دنبال خودم چون گردبادی خسته می گردم

 ولی از خویشتن جز گردی به دامانی نمی بینم

  

چه بر ما رفته است ای عمر ؟ ای یاقوت بی قیمت !

  که غیر از مرگ گردنبند ارزانی نمی بینم

  

زمین از دلبران خالی ست یا من چشم و دل سیرم ؟

 که می گردم ولی زلف پریشانی نمی بینم

  

خدایا عشق درمانی به غیر از مرگ می خواهد

 که من می میرم از این درد و درمانی نمی بینم

فاضل نظری

 

 




کلمات کلیدی :دلنوشته، شعر
  نوشته شده توسط لیلا ع در سه‌شنبه ۱٩ اسفند ۱۳٩۳

نظرات ()

 
 
همین...

 

 

باید که زندگی را لغت به لغت فرا گیرم

راست آنگونه که لغت به لغت از یادش میبرند

 

 




کلمات کلیدی :یادم باشد، دو کلمه حرف، شعر، روزانه
  نوشته شده توسط لیلا ع در شنبه ۱٠ فروردین ۱۳٩٢

نظرات ()

 
 
نمیدانم چه میخواهم بگویم!

 

 

 

    نمیدانم چه میخواهم بگویم
    زبانم در دهان باز بسته است
    در تنگ قفس باز است وافسوس 
    که بال مرغ آوازم شکسته است 

 

نمیدانم چه میخواهم بگویم 
غمی در استخوانم می گدازد
خیال نا شناسی آشنا رنگ 
گهی می سوزدم گه می نوازد

پریشان سایه ای آشفته آهنگ 
ز مغزم می تراود گیج وگمراه 
چو روح خوابگردی مات و مدهوش
که بی سامان به ره افتد شبانگاه 

                                                       

                                                درون سینه ام دردیست خونبار 
                                               که همچون گریه میگیرد گلویم
                                           غمی آشفته دردی گریه آلود
                                               نمیدانم چه می خواهم بگویم!




کلمات کلیدی :شعر
  نوشته شده توسط لیلا ع در شنبه ٢۸ بهمن ۱۳٩۱

نظرات ()

 
 
منو ببر!

 

 بیا بازم مث قدیم باهمدیگه بریم شمال

دلم گرفته راضیم به این خیالای محال

منو ببر تا آخر جاده ی چالوس ببرم

تا شیشه ی بارونی خیس اتوبوس ببرم

تا جای پات رو ماسه ی متل قو ببرم

تا آخرین دلهره ی نگاه آهو ببرم

منو ببر تا گم شدن تو اون چشـــــــای بی قرار

تا ساختن قصر شنی رو ساحل دریاکنار

دلم پره بیا بازم باهمدیگه بریم سفــــــــــــــر

جای ما اونجا خالیه

 منو ببر! منــو ببـــــــــــر!

یه عمر جاده ی شمال منتظر عبور ماست

نمیدونه یکی از اون دوتا قناری بی صداااااااااست...

 

 

شمال- رضا یزدانی


 http://uplod.ir/6dssz0jt72o8/02._Shomal.mp3.htm



کلمات کلیدی :شعر، دانلود
  نوشته شده توسط لیلا ع در دوشنبه ٩ بهمن ۱۳٩۱

نظرات ()

 
 
تنیده در گلو خاری

 ز سجاده چو شستم دست

می ِعالم زمن شد مست

ز زاهد چون دلم بشکست

بکَندم خرقه ی ِننگم

برای ِلحظه ی ِپرواز....سماع و رقص و یک آواز

دویدن در فضایی باز....همان دلتنگ ِدلتنگم...

 



 

نه از خاکم، نه از بادم

نه در بندم، نه آزادم

نه آن لیلا ترین، مجنون

نه شیرینم، نه فرهادم

فقط مثل ِ تو غمگینم....فقط مثل ِ تو دل تنگم

اگر آبی تر از آبم

اگر هم زادِ مهتابم

بدونِ تو چه بی رنگم...بدونِ تو چه بی تابم...!

نه از اتش نه ازسنگم

نه از رومم نه از زنگم

فقط مثل تو دلتنگم

چه غمگینم چه تنهایم

نه پنهانم نه پیدایم

نه ارامی به شب دارم

نه امیدی به فردایم

چه امیدی چه فردایی...اگر خوشحال اگرغمگین

چه فرقی داره تنهایی؟

ونیستی قصه دردم

سیاهم ساکتم سردم

اسیر خاکم وخسته

اگر سبزم اگرزردم

اگر ابی تراز ابم ... اگر هم زاد مهتابم

بدون تو چه بی رنگم ... بدون تو چه بی تابم!

بیا از ((من))جدایم کن

صدایم کن صدایم کن

دلم ازدست غم خونه

بیا از غم رهایم کن

.

.

.





کلمات کلیدی :شعر
  نوشته شده توسط لیلا ع در یکشنبه ۱٩ آذر ۱۳٩۱

نظرات ()

 
 
به قصد وصیت!

 

 

چشمانت از اصالت این قهوه چیزتر

 یعنی غلیظ تر، بله! یعنی غلیظ تر

 سرد است، نبض ساعتم آهسته می زند

 هر لحظه حال عقربه هایم مریض تر

 من رفته ام! و در کلمات تو نیستم

 تو رفته رفته در کلماتم عزیزتر...

 چندی ست جمله های تو را فکر می کنم

 تا طعم طعنه های تو را تند و تیزتر...؛

 دیوانه نیستم! ولی این کار ساده ایست-

 تا از کنایه های شما مستفیض تر...

 ای دانه های تلخ زمان در تو حل شده!

 فنجان چشم های مرا هی نریز – تر

 در مرگ من تو سرد و کفن پوش می رسی

 نرم و سفید، توی لباسی تمیزتر

 این بیت را به قصد وصیت نوشته ام؛

 قبر مرا برای تو قدری عریض تر... 

"صالح دروند"




کلمات کلیدی :شعر
  نوشته شده توسط لیلا ع در یکشنبه ۱٤ آبان ۱۳٩۱

نظرات ()

 
 
که دگر بنده ی اویم...!

من ندانم که چگونه زتو و جور تو گویم

               رخت بربستم و اکنون که سر کوی توجویم

  با سر اندازم و تقدیم کنم جان کمین را

                   یا تو با مرهم مهرت بدوی زود بسویم

     خارها بس که تو داری و نداری سر یاری

                      من بیچاره در این غم که گل روی تو بویم

       دوش در وقت سحر لابه همی کردم و زاری

                 که نبودی زجفایت در کاشانه به رویم

                        من سودا زده را راه دگر نیست به جز تو

                              من به هر ساعت و هر روز ره کوی تو پویم

گیسوانت چو شب تار و درخشان

          من اسیر تب وتاب سرآن سلسله مویم

یارب امروز مرا عفو بفرما زرحمت

               از غم خود چه بگویم که دگر بنده ی اویم

  گر ز رحمت دل اورا به دل ما برسانی

                         تا ابد رو به محرابم و توحید تو گویم

          کاش می یافتمش خنده کنان و تهی از غم

                                       تا نگوید زچه خود را برساندی سر کویم

+ آ.ا- تهران- شهریور 1391




کلمات کلیدی :شعر
  نوشته شده توسط لیلا ع در پنجشنبه ۳٠ شهریور ۱۳٩۱

نظرات ()

 
 
که دگر بنده ی اویم...!

من ندانم که چگونه زتو و جور تو گویم

               رخت بربستم و اکنون که سر کوی توجویم

  با سر اندازم و تقدیم کنم جان کمین را

                   یا تو با مرهم مهرت بدوی زود بسویم

     خارها بس که تو داری و نداری سر یاری

                      من بیچاره در این غم که گل روی تو بویم

       دوش در وقت سحر لابه همی کردم و زاری

                 که نبودی زجفایت در کاشانه به رویم

                        من سودا زده را راه دگر نیست به جز تو

                              من به هر ساعت و هر روز ره کوی تو پویم

گیسوانت چو شب تار و درخشان

          من اسیر تب وتاب سرآن سلسله مویم

یارب امروز مرا عفو بفرما زرحمت

               از غم خود چه بگویم که دگر بنده ی اویم

  گر ز رحمت دل اورا به دل ما برسانی

                         تا ابد رو به محرابم و توحید تو گویم

          کاش می یافتمش خنده کنان و تهی از غم

                                       تا نگوید زچه خود را برساندی سر کویم

+ آ.ا- تهران- شهریور 1391




کلمات کلیدی :شعر
  نوشته شده توسط لیلا ع در پنجشنبه ۳٠ شهریور ۱۳٩۱

نظرات ()

 
 
امشب

امشب خیلی شب مهمیه واسمزبان

امشب رو با تمام وجود دوست دارمقلب

امشب تاصبح بیدارم! چون دیگه میخوام به خواسته ی دلم برسم!

چون از کسی که رنگ و بوی آشنات رو باهاش دیدم شنیدم چه قدر امشب آسمون به زمین نزدیکه!

اونقدر نزدیک که میشه دست دراز کردو یه ستاره چید!مژه

نمیدونم چرا قلمم که به اسمت میرسه می ایسته... امشب به هردری میزنم که ازت بگم نمیشه که نمیشه!

اما خوب چه میشه کرد....

یادم نیست کی پناه اشکام شدی! کی بهانم شدی!!!متفکر

بهانه !وسیله! هدیه! هر کدام هستی باش! فقط باش!! .. برای من غریق چه تفاوتی داره؟

تخته پاره ای بر موج یا قایقی مجلل.... باش! شاید این بار دست از آب بیرون بیارم! باش تا چنگ در گریبان نا امیدی نندازم...

کجایی؟ کجای این دنیای خاکی که با این همه انتظار باز فرسخ ها فاصلمون تمومی نداره؟

کجام من؟ مگه چه قدر دورم ازت که دل اومدن نداری؟سوال

کجایی که دیگه واژه ها طاقتی برای تکرار شبانه ی من ندارن!.. از دست میرن و رنگ میبازن روی این کاغذای خسته...

میترسم.. مبادا این چشای نا آروم خواب ندیدم خسته بشن!!!نگران

چشمای من بیدار بمون! اون اونقدر بزرگه که تو خواب من جا نمیشه...

 

 14 تیر ماه 1391- نیمه شعبان المبارک سال1433

 

ای دل آغشته به خون، چند بود  شور و جنون

پخته شد انگور کنون، غوره میفشار بیا

ای دل آواره بیا! ای جگر پاره بیا

ور ره در بسته بود از ره دیوار بیا

ای شب آشفته برو وی غم نا گفته برو

ای خرد خفته برو، دولت بیدار بیا

 

مولوی





کلمات کلیدی :دلنوشته، شعر، روزانه
  نوشته شده توسط لیلا ع در چهارشنبه ۱٤ تیر ۱۳٩۱

نظرات ()

 
 
وای که چه قدر این شعر رو دوست دارم!

 

 

وای، باران؛

باران؛

شیشه پنجره را باران شست .

از  دل من اما،

 چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

 

 

آسمان سربی رنگ،

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ .

می پرد مرغ نگاهم تا دور،

وای، باران،

باران،

پر مرغان نگاهم را شست .

 

خواب رویای فراموشیهاست !

خواب را دریابم،

که در آن دولت خاموشیهاست .

من شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها می بینم،

 


و ندایی که به من میگوید :

 گر چه شب تاریک است

 دل قوی دار،

سحر نزدیک است

 

 

دل من، در دل شب،

خواب پروانه شدن می بیند ....

 

خیال باطل

 





کلمات کلیدی :شعر، copy
  نوشته شده توسط لیلا ع در سه‌شنبه ۳٠ خرداد ۱۳٩۱

نظرات ()

 
 
جوابیه 2

 

گفتی: غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟
شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟

پر می‌زند دلم به هوای غزل، ولی
گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟

 

 

شعر از قیصر امین پور




کلمات کلیدی :شعر، جوابیه
  نوشته شده توسط لیلا ع در شنبه ٢٠ خرداد ۱۳٩۱

نظرات ()

 
 
حرف را باید زد!

 

دشت‌ها نام تو را می‌گویند
کوه‌ها شعر مرا می‌خوانند 
کوه باید شد و ماند، 
رود باید شد و رفت، 
دشت باید شد و خواند 
در من این جلوه‌ی اندوه زچیست؟ 
در تو این قصه‌ی پرهیز که چه؟
در من این شعله‌ی عصیان نیاز، 
در تو دمسردی پاییز - که چه؟ 
حرف را باید زد!
درد را باید گفت!

 

حمید مصدق




کلمات کلیدی :شعر
  نوشته شده توسط لیلا ع در سه‌شنبه ۱٦ خرداد ۱۳٩۱

نظرات ()

 
 
همون شعره :)

 

گر بر سر نفس خود امیر مردی

گر بر دگری خرده نگیری مردی

مردی نبود فتاده را پای زدن

گر دست فتاده ای بگیری مردی

 نمیدونم واسه کیه 

اما اینو از استادم شنیدم  :) 




کلمات کلیدی :شعر
  نوشته شده توسط لیلا ع در شنبه ۱۳ خرداد ۱۳٩۱

نظرات ()

 
 
من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقیست

 

همه می پرسند :

چیست در زمزمه مبهم آب ؟
چیست در همهمه دلکش برگ ؟
چیست در بازی آن ابر سپید ؟
روی این آبی آرام بلند ،
که ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال ؟

  

چیست در خلوت خاموش کبوترها ؟
 
چیست در کوشش بی حاصل موج ؟
چیست در خنده جام ؟
که تو چندین ساعت 
مات و مبهوت به آن می نگری ؟
 
 

نه به ابر ، 
نه به آب ،
نه به برگ، 
نه به این آبی آرام بلند،
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام ،
نه به این خلوت خاموش کبوترها ،
من به این جمله نمی اندیشم !
 
 
من مناجات درختان را هنگام سحر ، 
رقص عطر گل یخ را با باد ،
نفس پاک شقایق را در سینه کوه ،
صحبت چلچله ها را با صبح ،
بغض پاینده هستی را در گندم زار ،
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل ،
همه را میشنوم ،
می بینم ،
من به این جمله نمی اندیشم 
به تو می اندیشم ، 
ای سراپا همه خوبی ،
تک و تنها به تو می اندیشم .
همه وقت ،
همه جا ،
 
من به هر حال که باشم به تو می اندیشم ،
تو بدان این را تنها تو بدان .
تو بیا ،
تو بمان با من تنها تو بمان.
جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب !
من فدای تو به جای همه گلها تو بخند!
اینک این من که به پای تو درافتاده ام باز ،
ریسمانی کن از آن موی دراز ،
تو بگیر،
تو ببند !
 
 
تو بخواه ! 
پاسخ چلچله ها را تو بگو،
قصه ابر هوا را تو بخوان !
تو بمان با من تنها تو بمان !
  

در دل ساغر هستی تو بجوش 
من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است ،
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش!
 





کلمات کلیدی :شعر
  نوشته شده توسط لیلا ع در چهارشنبه ۱٠ خرداد ۱۳٩۱

نظرات ()

 
 
به دیدارم بیا

 

 به دیدارم بیا، ای هم گناه

ای مهربان با من
که اینان زود می پوشند رو در خواب بی گناهی ها
و من میمانم و بیداد بی خوابی
 
 در این ایوان سر پوشیده ی متروک
 شب افتادست و در تالاب من دیریست
که در خوابند آن نیلوفر آبی و ماهیها، پرستوها
 بیا امشب که بس تنها و تاریکم
  بیا ای روشنی، اما بپوشان روی
 که میترسم تورا خورشید پندارند
 و می ترسم همه از خواب برخیزند
و میترسم که چشم از خواب بردارند
 نمی خواهم ببیند هیچ کس مارا 
 نمی خواهم بداند هیچ کس مارا
و نیلوفر که سر بر میکشد از آب
پرستوها که با پرواز و با آواز
 و ماهی ها که با آن رقص غوغایی
 نمی خواهم بفهمانند بیدارند
    *          *          *
شب افتادست و من تنها و تاریکم
و در ایوان و تالاب من دیریست در خوابند
 پرستو ها و ماهی ها و آن نیلوفر آبی
 بیا ای مهربان با من!
  بیا ای یاد مهتابی!





کلمات کلیدی :شعر
  نوشته شده توسط لیلا ع در شنبه ۱٦ اردیبهشت ۱۳٩۱

نظرات ()

 
 
این درد مرا سخت می آزارد
 
من نمی دانم 
- و همین درد مرا سخت می آزارد -
که چرا انسان،
این دانا،
این پیغمبر، 
در تکاپوهایش،
- چیزی از معجزه آن سو تر - !
ره نبرده ست به اعجاز محبت،
چه دلیلی دارد ؟

چه دلیلی دارد،
که هنوز،
مهربانی را نشناخته است ؟
و نمی داند در یک لبخند،
چه شگفتی هایی پنهان است !

من برآنم که درین دنیا 
خوب بودن، به خدا، سهل ترین کار است !
و نمی دانم،
که چرا انسان،
تا این حد،
با خوبی بیگانه ست 
و همین درد مرا سخت می آزارد 

"فریدون مشیری"




کلمات کلیدی :شعر
  نوشته شده توسط لیلا ع در سه‌شنبه ۱٢ اردیبهشت ۱۳٩۱

نظرات ()

 
 
دیروز روز بزرگداشت سعدی بود...

 

 برای من تو زندگی شعر یعنی  همه چیزایی که حاصل زندگی یه آدمه ... 

    دیروز روز بزرگ داشت سعدی بود

                               من عاشق این شعرشم  


  

ز حد بگذشت مشتاقی و صبر اندر غمت یارا

به وصل خود دوایی کن دل دیوانه ی مارا

علاج درد مشتاقان طبیب عام نشناسد 

مگر لیلی کند درمان غم مجنون شیدا را

گرت پروای غمگینان نخواهد بود و مسکینان

نبایستی نمود اول به ما آن روی زیبا را

چو بنمودی و بربودی ثبات از عقل و صبر از دل

بباید چاره ای کردن کنون آن ناشکیبا را

مرا سودای بت رویان نبودی پیش از این در سر

ولیکن تا تورا دیدم گزیدم راه سودا را

مراد ما وصال توست از دنیا و از عقبی

وگرنه بی شما قدری ندارد دین و دنیا را

چنان مشتاقم ای دلبر_ به دیدارت، که از دوری

برآید از دلم آهی بسوزد هفت دریا را

بیا تا یک زمان امروز خوش باشیم در خلوت

که در عالم نمی داند کسی احوال فردا را

سخن شیرین همی گویی به رغم دشمنان سعدی

ولی بیمار استغنا چه داند ذوق حلوارا؟

 




کلمات کلیدی :شعر، سعدی
  نوشته شده توسط لیلا ع در شنبه ٢ اردیبهشت ۱۳٩۱

نظرات ()

 
 
مطالب پیشین
 


Powered By persianblog.ir Copyright © 2009 by ziaratgaherendan
Design By : wWw.Theme-Designer.Com